نگاهی به تاریخچه Apple TV

اپل و تلویزیون تاریخی طولانی و متصل به هم دارند. اپل حدود دو دهه به دنبال تلویزیون بوده و حالا  به آن رسیده است. پس بیایید نگاهی به تاریخ این دو بیاندازیم.

همه می دانیم که اپل بر روی تلویزیونی کار می کند که امید دارد، انقلابی در صنعت تلویزیون پدید آورد. ولی آیا می دانستید که اپل قبل از این هم سعی داشت وارد این صنعت بشود؟ در مقاله زیر به بحث در این باره خواهیم پرداخت و گوشه هایی از تاریخ ناشناخته اپل را نشان خواهیم داد.

اکتبر ۱۹۹۳

Macintosh TV

اولین تلاش اپل برای هم گرا کردن کامپیوتر هایشان با تلویزیون از زمانی آغاز شد که در سال ۱۹۹۳ John Sculley ، مدیر کل اپل، مجبور به کناره گیری شد. (Michael Spindler جانشین او شد) با این که معلوم نیست چه کسی طرح مکینتاش TV را ارائه داد، ولی واضح است که تحت نظر Sculley  بوده است.

مکینتاش TV دقیقا شبیه به مکینتاش LC 500 بود با این تفاوت که صفحه نمایشی ۱۴ اینچی داشت که می توانست به جای تلویزیون به کار رود. مکینتاش TV یک کارت TV ، یک درایو CD-ROM و یک کنترل کوچک داشت. این کامپیوتر به رنگ سیاه بود و یک ماوس و یک کیبورد سیاه داشت.

مک TV موفق نشد و بعد از چهار ماه که ۱۰۰۰۰ عدد از آن ساخته شده بود، تولیدش متوقف شد.

۱۹۹۴

Television Box

جعبه تلویزیون اپل

اگر اولین شلیک اپل به طرف تلویزیون به خطا رفت، دومین آن از همان اول اشتباه بود. جعبه تلویزیون اپل که محصولی بین Apple TV و TiVo امروزی بود، ایده ای بسیار پیش رفته تر از زمان خود بود. این جعبه توسط اپل و چند شرکت فعال در زمینه تلویزیون طراحی شده بود و با بسیاری از روش های برنامه نویسی آن زمان سازگاری داشت.

ولی برای این سرویس، که اپل و شریکانش ارائه می دادند، نقشه های زیادی کشیده شده بود. در آن زمان که هیچ سخت افزاری برای ضبط کردن ویدیو وجود نداشت، AITB می توانست برنامه های زنده تلویزیونی را pause کرده وجلو یا عقب بکشد. برای انجام این کار هم از سیم استفاده می کردند زیرا در آن زمان امکان برقراری ارتباط وایرلس وجود نداشت.

این محصول اپل هیچگاه به مرحله تولید انبوه نرسید و فقط به صورت نمونه تولید شد.

سپتامبر ۱۹۹۵ (آمریکا)

Pippin

اگر از طرفداران پر و پا قرص اپل هستید، پس حتما این شایعه را شنیده اید. شایعه ای که قرار است اپل وارد بازار کنسول های بازی بشود. پیش بینی جالبی است چون می دانیم که اگر اپل بخواهد وارد بازار کنسول شود، حرفی برای گفتن خواهد داشت.( این شایعه اخیرا هم پراکنده شده بود که تیم کوک از برخی از کمپانی های بزرگ بازی های کامپیوتری بازدید کرده است. البته معلوم شد که خبر دروغی بود) اپل هم بار ها اعلام کرده است که هیچ علاقه ای به وارد شدن به این بازار ندارد.

ریشه تمامی این شایعه ها باز می گردد به سال ۱۹۹۵، وقتی که اپل یک کنسول بازی به نام  Pippinطراحی کرد. اپل تولید Pippin را به شرکتی به نام Bandai واگذار کرد که به دنبال  ورود به عرصه رقابت بود. (در آن زمان سگا و PC کنسول های غالب بر بازار بودند و نینتندو ۶۴ یک سال بعد تولید شد) Pippin یک درایور CD-ROM و یک مودم ۱۴٫۴ کیلوبایت بر ثانیه داشت و بر روی نوعی از سیستم عامل Mac OS 7 کار می کرد.

Pippin محصولی بود که اپل امید داشت بتواند سود زیادی را عاید شرکت کند، ولی به دلیل اشتباهاتی که انجام دادند، این اتفاق نیفتاد. یکی از اشتباهات این بود که آنرا علاوه بر کنسول، یک وسیله اینترنتی برای تلویزیون معرفی کردند؛ تصمیم خوبی بود ولی نه به قیمت ۵۹۹ دلار. ( در آن زمان قیمت کنسول ها حدود ۴۰۰ دلار بود. زمانی هم که نینتندو به بازار آمد ۲۵۰ دلار قیمت داشت) مشکل دیگری هم وجود داشت و آن این که به جز شرکت Bandai هیچ شرکت دیگری برای آن بازی تولید نمی کرد. تا سال ۱۹۹۷ که تولید Pippin متوقف شد، فقط ۱۰۰۰۰۰ دستگاه از آن ساختند.

اگر Pippin موفق می شد، به همراه دیگر محصولات اپل، می توانست بیشتر به زندگی ما نفوذ کند و آنرا تحت تاثیر قرار دهد.

نوامبر ۱۹۹۹

تلویزیون QuickTime

با سکان داری استیو جابز در اپل، این شرکت در تعقیب تلویزیون به QuickTime روی آورد و شبکه QuickTime TV را بنا نهاد. با استفاده از QuickTime4 شبکه هایی مانند CNN, HBO, Disney, MTV و … مستقیما از اپ QuickTime پخش می شدند. با این که اپل در مورد آن سر و صدای زیادی به راه انداخت ( حتی طوری بود که خود استیو جابز آنرا در MacWorld ’۹۹ معرفی کرد) ، واقعیت این بود که امتیاز زیادی برای اپل در پی نداشت و به آرامی به فراموشی سپرده شد.

اکتبر ۲۰۰۵

تلویزیون در آی تونز

امکانی جدید به آی تونز اضافه شد. آی تونز که قبل از این زمان فقط موسیقی می فروخت، از این به بعد برنامه های تلویزیونی را هم به سرویس خود اضافه کرد. شبکه های بزرگ تلویزیونی به جز شبکه ABC از این تصمیم اپل استقبال زیادی نکردند. البته بعد از مدتی بسیاری از آنها به آی تونز پیوستند. استاندارد قیمت ها هم ۱٫۹۹ دلار برای هر قسمت بود.

به نظر می رسد که دست آود بزرگی برای اپل نباشد ولی باید این نکته را در نظر گرفت که برای وارد شدن به دنیای سخت افزار تلویزیونی، این شرکت باید حمایت تولید کنندگان محتوای تلویزیونی را به دست آورد. آوردن فیلم های تلویزیونی به آی تونز هم اولین قدم اپل در این راستا بود.

مارس ۲۰۰۷

Apple TV

ابتدا برای این منظور بود که مک را به تلویزیون متصل کند تا در صفحه نمایشی بزرگتر نمایش داده شود. Apple TV بعد ها این قابلیت را پیدا کرد که کاربران بتوانند مستقیما از طریق تلویزیون به آن متصل شوند. Apple TV تا به اینجا نتوانسته است موفقیت بزرگی برای شرکت پدید آورد، ولی با این حال ۵ سال است که راه اندازی شده است. اپل هنوز هم سعی دارد با افزودن محتوای بیشتر مانند لیگ NBA ، Netflix ، Vimeo و … به آن محبوبیت ببخشد.

اپل می گوید که Apple TV یک سرگرمی است. ولی آیا واقعا این طور است؟ آیا Apple TV طرحی آزمایشی برای طرح بزرگ تلویزیونی آن نیست؟ شکی نیست که تمامی امکانات Apple TV  در محصولی که قرار است در آینده معرفی کند موجود است. پس بعید نیست که تمرینی باشد برای طرحی بزرگ تر.

مطمئنا آنچه که قرار است در آینده به بازار بیاید در مقایسه با  Apple TV بسیار پیشرفته تر خواهد بود.

همچنین شاید مطالب زیر مورد پسندتان باشد...

یک دیدگاه

  1. تا به حال شرکت اپل با محصولات فوق العاده ای که به بازار معرفی کرده ثابت کرده که در هر زمینه ای بهترینه
    و برای ارائه ی محصولات جدیدتر فقط کافیه که اراده کنه
    به نظر من که اپل داره یه جورایی به شرکت های رقیب آوانس میده وگرنه با کوچکترین اشاره میتونه همه ی برند های دنیا رو ورشکسته کنه.

افزودن یک دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *